ഞാന് ആദ്യമെഴുതിയ കവിത
തുണി നനച്ചപ്പോള് കീശയിലിരുന്ന് കുതിര്ന്നുപോയി
കാല്പനികമായി പറഞ്ഞാല്
കവിത വന്നിടത്തേക്കുതന്നെ തിരിച്ചുപോയി
അലിഞ്ഞലിഞ്ഞ് പടര്ന്ന്...
ആ നിമിഷം. ആ നിമിഷമായിരുന്നു സുഹൃത്തേ
ഏറ്റവും മനോഹരമായ കവിത.
പിന്നൊരിക്കല് ഒരു പ്രണയകവിത എഴുതിയപ്പോള്
അതിലോരിറ്റു കണ്ണീര് വീണു.
വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷം
പഴയ പുസ്തകങ്ങള്ക്കിടയില് നിന്ന്
ആ പഴയ കടലാസ് കിട്ടിയപ്പോള്
കണ്ണീര് വീണിടം മാത്രം പൊടിഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
ശൂന്യതയുടെ ഒരു തുരുത്ത്.
ഇതു സത്യമാണ്, കടലാസില് കണ്ണീര് വീണവര് സാക്ഷ്യം.
Thursday, May 22, 2008
Subscribe to:
Posts (Atom)
